بینیش گنده تر از لفج غلام و لب داه

چین به رخسارش از آن بیش که در دریا موج

مایل شهوت از آن بیش که شیطان به گناه

چانه اش جسته تر از دنبه میش و سرگرگ

خواندی از فرط شبق گاه به گاهم بر خویش

تا همی آب بر آتش زنمش خواه مخواه

روزی از بهر تسلی به کنارش خفتم