روزی از بهر تسلی به کنارش خفتم

بینیش گنده تر از لفج غلام و لب داه

خواندی از فرط شبق گاه به گاهم بر خویش

تا همی آب بر آتش زنمش خواه مخواه

تا در آن لجه معروف درافتم به شناه

بر شرع هوسم شرطه شهوت نوزید

که برم کشتی خود را به لب لنگرگاه