بر شرع هوسم شرطه شهوت نوزید

تا همی آب بر آتش زنمش خواه مخواه

روزی از بهر تسلی به کنارش خفتم

تا در آن لجه معروف درافتم به شناه

که برم کشتی خود را به لب لنگرگاه

زورق نفس بهیمی نشدش راست ستون

همچو لنگر به زمین دوخت سر از سستی باه