که در این جوزهر آخر به خسوف افتد ماه

رفتمش پیش و به صد لابه سرودم غم خویش

گفت بیهوده مکن ریش و سخن کن کوتاه

جوزهر وار کمربسته و من می ترسم

هنرت چیست جز این ریش که گویی به مثل

شب یلدا بود از بس که درازست و سیاه

گفتم این ریش مرا هست محاسن بی حد