گفتم این ریش مرا هست محاسن بی حد

که در این جوزهر آخر به خسوف افتد ماه

هنرت چیست جز این ریش که گویی به مثل

شب یلدا بود از بس که درازست و سیاه

بشمرم برخی از آن بو که شوی خوب آگاه

اولا مایه همین شوکت ریشست که شه

از دو صد خلوتیم داده فزون منصب و جاه