اولا مایه همین شوکت ریشست که شه

شب یلدا بود از بس که درازست و سیاه

گفتم این ریش مرا هست محاسن بی حد

بشمرم برخی از آن بو که شوی خوب آگاه

از دو صد خلوتیم داده فزون منصب و جاه

حامل و ناقل قلیان سلامم گه بار

که ملک آید و چون ماه نشیند برگاه