از دو صد خلوتیم داده فزون منصب و جاه

گفتم این ریش مرا هست محاسن بی حد

بشمرم برخی از آن بو که شوی خوب آگاه

اولا مایه همین شوکت ریشست که شه

حامل و ناقل قلیان سلامم گه بار

که ملک آید و چون ماه نشیند برگاه

شوکت ریش من آن لحظه شود بیش که من