شوکت ریش من آن لحظه شود بیش که من

از دو صد خلوتیم داده فزون منصب و جاه

حامل و ناقل قلیان سلامم گه بار

که ملک آید و چون ماه نشیند برگاه

کوردین پوشم و دستار نهم جای کلاه

یا در آن وقت که پوشم زره و بنشینم

از برباره چو رویین تن بر اسب سیاه