بشمرم برخی از آن بو که شوی خوب آگاه

هنرت چیست جز این ریش که گویی به مثل

شب یلدا بود از بس که درازست و سیاه

گفتم این ریش مرا هست محاسن بی حد

اولا مایه همین شوکت ریشست که شه

از دو صد خلوتیم داده فزون منصب و جاه

حامل و ناقل قلیان سلامم گه بار