ناگه افتاد به یادم که مرا ریشی هست

که ندانستم چون برهم از آن معرکه گاه

علت آن بود که آن سال ز امنیت ملک

چیزی از اسلحه ملک نبردم همراه

که زهر نیک و بدم بود به وقت پناه

گفتم ای ریش کنون روز بدت پیش آمد

شوکت خود مشکن منقصت خویش مخواه