گفتم ای ریش کنون روز بدت پیش آمد

چیزی از اسلحه ملک نبردم همراه

ناگه افتاد به یادم که مرا ریشی هست

که زهر نیک و بدم بود به وقت پناه

شوکت خود مشکن منقصت خویش مخواه

آخر ای رب دل شیر تو داری چه شدت

که درین عرصه کنی پشت به مشتی روباه