شوکت خود مشکن منقصت خویش مخواه

ناگه افتاد به یادم که مرا ریشی هست

که زهر نیک و بدم بود به وقت پناه

گفتم ای ریش کنون روز بدت پیش آمد

آخر ای رب دل شیر تو داری چه شدت

که درین عرصه کنی پشت به مشتی روباه

قاطعان طرق ایدر که به کین خاسته اند