هر زمان بر من و بر کلبه من می نگریست

سر احرار پرستار شه و پشت سپاه

زان غلام این چو شنید اشک روان کرد برو

کاه جرمم چه که این گشت مرا بادافراه

آه می زد که به دوزخ شده ام واویلاه

حجره خانه او هفت و درونش هفتاد

گرده سفره او پنج و به گردش پنجاه