گرده سفره او پنج و به گردش پنجاه

هر زمان بر من و بر کلبه من می نگریست

آه می زد که به دوزخ شده ام واویلاه

حجره خانه او هفت و درونش هفتاد

مطبخی دید بمانند یکی بیضه سپید

روزنش دید ز دود دل اطفال سیاه

کف به کف سود که دیدی به چه روز افتادم