مطبخی دید بمانند یکی بیضه سپید

آه می زد که به دوزخ شده ام واویلاه

حجره خانه او هفت و درونش هفتاد

گرده سفره او پنج و به گردش پنجاه

روزنش دید ز دود دل اطفال سیاه

کف به کف سود که دیدی به چه روز افتادم

این بلا تا به من آمد به جزای چه گناه