حجره خانه او هفت و درونش هفتاد

کاه جرمم چه که این گشت مرا بادافراه

هر زمان بر من و بر کلبه من می نگریست

آه می زد که به دوزخ شده ام واویلاه

گرده سفره او پنج و به گردش پنجاه

مطبخی دید بمانند یکی بیضه سپید

روزنش دید ز دود دل اطفال سیاه