چل درم داد سپیدش پی هندوی سیاه

اندر آن بزم که قدر تو بود صدرنشین

چرخ را جای نشستن نبود جز درگاه

انوری دید به خواب آنکه جلال الوزرا

خواب نادیده و ناگفته به من لطف تو داد

آن کنیزی که شبیهش نبود از اشباه

شکوه یی گر به زبان رفت در آغاز سخن