شکوه یی گر به زبان رفت در آغاز سخن

چل درم داد سپیدش پی هندوی سیاه

خواب نادیده و ناگفته به من لطف تو داد

آن کنیزی که شبیهش نبود از اشباه

بر زبان این سخنان نیز رود گاه به گاه

با من ار چرخ به کینست تویی بر سر مهر

کم مباد از سر من لطف تو و سایه شاه