بر زبان این سخنان نیز رود گاه به گاه

خواب نادیده و ناگفته به من لطف تو داد

آن کنیزی که شبیهش نبود از اشباه

شکوه یی گر به زبان رفت در آغاز سخن

با من ار چرخ به کینست تویی بر سر مهر

کم مباد از سر من لطف تو و سایه شاه

سرورا حاسدم از رشک به حسرت گوید