سرورا حاسدم از رشک به حسرت گوید

بر زبان این سخنان نیز رود گاه به گاه

با من ار چرخ به کینست تویی بر سر مهر

کم مباد از سر من لطف تو و سایه شاه

به سخن در نسرشتست کسی مهرگیاه

شعر چندان و نه چندانکه تو خواهی زر و سیم

این چه جادوست که برخاست از ایران ناگاه