با من سبقت رحمته پس ز چه خوانی

می گویم و پروا زکسم نیست علی الله

می نوشد و شاهد برد و بوسه ستاند

هر بنده که از رحمت یزدان بود آگاه

هرصبح و پسین و شب و روز وگه وبیگاه

سودای خدا با تو به فضلست و به رحمت

با رحمت و فضلش چه خوری غم چه کنی آه