سودای خدا با تو به فضلست و به رحمت

هر بنده که از رحمت یزدان بود آگاه

با من سبقت رحمته پس ز چه خوانی

هرصبح و پسین و شب و روز وگه وبیگاه

با رحمت و فضلش چه خوری غم چه کنی آه

قاآنی تاکی سخن از سر خدایی

در رهگذر باد چرا غره شود کاه