که بر شمایل غلمان نگاه نیست گناه

مگوگناه بود بر رخ نگار نگاه

سرشک ریز دم از دیده هر زمان که کنم

در آفتاب جمال تو خیره خیره نگاه

رخت زداید گرد رخم چو آب روان