رخت زداید گرد رخم چو آب روان

که بر شمایل غلمان نگاه نیست گناه

سرشک ریز دم از دیده هر زمان که کنم

در آفتاب جمال تو خیره خیره نگاه

خطت فزاید مهر دلم چو مهر گیاه

چو چهره تو بود چهر من ز اشک سفید

چو طره تو بود روز من ز آه سیاه