در آفتاب جمال تو خیره خیره نگاه

مگوگناه بود بر رخ نگار نگاه

که بر شمایل غلمان نگاه نیست گناه

سرشک ریز دم از دیده هر زمان که کنم

رخت زداید گرد رخم چو آب روان

خطت فزاید مهر دلم چو مهر گیاه

چو چهره تو بود چهر من ز اشک سفید