شدست حاجب سلطان چهره ابرویت

تراست خال سیاه و مراست حال تباه

اگر نه چشم تو افراسیاب ترک چرا

به گردش از مژه صف بسته از دو روی سپاه

که بی اشاره این کس بدو نجویند راه

مرا ز هجر تو جیحون شدست دیده ز اشک

مرا ز عشق تو کانون شدست سینه ز آه