مرا ز هجر تو جیحون شدست دیده ز اشک

به گردش از مژه صف بسته از دو روی سپاه

شدست حاجب سلطان چهره ابرویت

که بی اشاره این کس بدو نجویند راه

مرا ز عشق تو کانون شدست سینه ز آه

ز تیر زلف دلم را مخوان به سوی زنخ

مباد آنکه درافتد شبان تیره به چاه