مباد آنکه درافتد شبان تیره به چاه

مرا ز هجر تو جیحون شدست دیده ز اشک

مرا ز عشق تو کانون شدست سینه ز آه

ز تیر زلف دلم را مخوان به سوی زنخ

و یا نقاب درافکن ز چهره تا بیند

شبان تیره به ره چاه را ز تابش ماه

گشاده رویت ای مه به تاب می ماند