ز تیر زلف دلم را مخوان به سوی زنخ

که بی اشاره این کس بدو نجویند راه

مرا ز هجر تو جیحون شدست دیده ز اشک

مرا ز عشق تو کانون شدست سینه ز آه

مباد آنکه درافتد شبان تیره به چاه

و یا نقاب درافکن ز چهره تا بیند

شبان تیره به ره چاه را ز تابش ماه