با قد چون سرو روان بر طرف گلزار آمده

زاهدکه کرد انکار می حیرت بدش ازکار می

از هرچه جزگفتار می اینک در انکار آمده

عیدست و یار دلستان بر دست جام ارغوان

گل بیقرار از روی او سنبل اسیر موی او

اندر خم گیسوی او دلها گرفتار آمده

برگ صبوح از می بود جان را فتوح از می بود