برگ صبوح از می بود جان را فتوح از می بود

با قد چون سرو روان بر طرف گلزار آمده

گل بیقرار از روی او سنبل اسیر موی او

اندر خم گیسوی او دلها گرفتار آمده

تفریح روح از می بود هرگه که افکار آمده

می جان بود پیمانه تن دست بتانش پیرهن

زانگشتهایش بر بدن رگهای بسیار آمده