جز من که ز اندیشه لعلت مزم انگشت

چون طفل یتیمی که سیه جامه دریده

دارم عجب از تیر نگاه تو که پیکانش

از قلب گذشتست و به قاف نرسیده

ناخورده عسل کس سر انگشت مزیده

خال تو دل خلق جهان برده و اینک

در حلقه آن طره طرار خزیده