گر طفل سرشکم نبود ناخلف از چیست

چون طبع جوان خرم و چون پیر خمیده

رخسار تو خورشید بود دیده من ابر

از ابر منت رنگ ز خورشید پریده

کز خانه برون می کندش مردم دیده

خالت مگسی هست که هردم پی صیدش

زلف تو چو جولاهه بر او تار تنیده