زانکه از اشکش زمین تا حشر گردد فتنه زای

مشک بیزان گشت برگیتی ز جعد دلفریب

اشک ریزان گشت بر دامن ز چشم دلربای

اشک چشمش راست پنداری که تخم فتنه بود

دوش درکنجی ز رنج روزه بودم تنگدل

کز برون آسیمه سر، پیکی درآمد در سرای

گفتمش خیرست گفت آری نداری آگهی