اشک چشمش راست پنداری که تخم فتنه بود

گل ز گل رویید تا او بر زمین شد چهره سای

مشک بیزان گشت برگیتی ز جعد دلفریب

اشک ریزان گشت بر دامن ز چشم دلربای

زانکه از اشکش زمین تا حشر گردد فتنه زای

دوش درکنجی ز رنج روزه بودم تنگدل

کز برون آسیمه سر، پیکی درآمد در سرای