گل ز گل رویید تا او بر زمین شد چهره سای

خاک اگر دعوی سلطانی کند شاید از آنک

سایه زلفش بر او افتاد چون پر همای

در زمستانی که ازگل می نروید هیچ گل

مشک بیزان گشت برگیتی ز جعد دلفریب

اشک ریزان گشت بر دامن ز چشم دلربای

اشک چشمش راست پنداری که تخم فتنه بود