سایه زلفش بر او افتاد چون پر همای

تا بهشتی روی من بر خاک تا ری سود چهر

گشت خاک از فر رخسارش بهشی دلگشای

خاک اگر دعوی سلطانی کند شاید از آنک

در زمستانی که ازگل می نروید هیچ گل

گل ز گل رویید تا او بر زمین شد چهره سای

مشک بیزان گشت برگیتی ز جعد دلفریب