خاک اگر دعوی سلطانی کند شاید از آنک

ماه را زین قصه گو از چرخ سوی گل گرای

تا بهشتی روی من بر خاک تا ری سود چهر

گشت خاک از فر رخسارش بهشی دلگشای

سایه زلفش بر او افتاد چون پر همای

در زمستانی که ازگل می نروید هیچ گل

گل ز گل رویید تا او بر زمین شد چهره سای