تا بهشتی روی من بر خاک تا ری سود چهر

سنبلستان کرد گیتی را ز زلف مشکسای

سرو را زین غصه گو در باغ خون دل گری

ماه را زین قصه گو از چرخ سوی گل گرای

گشت خاک از فر رخسارش بهشی دلگشای

خاک اگر دعوی سلطانی کند شاید از آنک

سایه زلفش بر او افتاد چون پر همای