گشت خاک از فر رخسارش بهشی دلگشای

سرو را زین غصه گو در باغ خون دل گری

ماه را زین قصه گو از چرخ سوی گل گرای

تا بهشتی روی من بر خاک تا ری سود چهر

خاک اگر دعوی سلطانی کند شاید از آنک

سایه زلفش بر او افتاد چون پر همای

در زمستانی که ازگل می نروید هیچ گل