اشک ریزان گشت بر دامن ز چشم دلربای

در زمستانی که ازگل می نروید هیچ گل

گل ز گل رویید تا او بر زمین شد چهره سای

مشک بیزان گشت برگیتی ز جعد دلفریب

اشک چشمش راست پنداری که تخم فتنه بود

زانکه از اشکش زمین تا حشر گردد فتنه زای

دوش درکنجی ز رنج روزه بودم تنگدل