چون تو شاهی را چه باک ار چون منی باشد گدای

عیش را در گرد خواهی برفشان گرد از کله

رنج را در بند خواهی برگشا بند از قبای

چون تو ماهی را چه غم م ر چون منی بیند به روی

در حدیث دوست قاآنی زبان نامحرمست

دوست را خواهی چو مغز ازپوست بی حجت برآی