گر قطره ای از وی بچکانی به ترابی

زان آب که خود آتش سردست ولیکن

در ملک جهان نیست از آن گرم تر آبی

زان آب که آید به پیش روح چو آدم

زان آب که بی منت اکسیر ز تاثیر

مس را کند از نیم ترشح زر نابی

آبی که چو بر قبرگنهکار فشانند