زان آب که خود آتش سردست ولیکن

لب تشنه دل سوخته را جرعه آبی

زان آب که از شعله او برق فروغی

زان آب که از تابش او صاعقه تابی

در ملک جهان نیست از آن گرم تر آبی

زان آب که آید به پیش روح چو آدم

گر قطره ای از وی بچکانی به ترابی