وین طرفه که چون او نبود تازه مشابی

در ملک جهان دیده نه چرخ ندیده

چون دانش تو شیخی و چون بخت تو شابی

اقبال تو فرسوده مدار فلک از عمر

از ماه چو یکران تو را بست فلک نعل

پنداشت که صادر شده زو فعل صوابی

از قدر تفاخر به قدرکرد و قضا دید