از ماه چو یکران تو را بست فلک نعل

چون دانش تو شیخی و چون بخت تو شابی

اقبال تو فرسوده مدار فلک از عمر

وین طرفه که چون او نبود تازه مشابی

پنداشت که صادر شده زو فعل صوابی

از قدر تفاخر به قدرکرد و قضا دید

غژمان ز سر خشم بدوکرد عتابی