پنداشت که صادر شده زو فعل صوابی

اقبال تو فرسوده مدار فلک از عمر

وین طرفه که چون او نبود تازه مشابی

از ماه چو یکران تو را بست فلک نعل

از قدر تفاخر به قدرکرد و قضا دید

غژمان ز سر خشم بدوکرد عتابی

کاین نعل تباهی ز چه بستی به سمندی