غژمان ز سر خشم بدوکرد عتابی

از ماه چو یکران تو را بست فلک نعل

پنداشت که صادر شده زو فعل صوابی

از قدر تفاخر به قدرکرد و قضا دید

کاین نعل تباهی ز چه بستی به سمندی

کش حلقه خورشید نیرزد به رکابی

برگردن خفاش صفت خصم تو بندد