بر قامت اقبال تو کوتاه ثیابی

چون موج زند لجه جود تو نماید

بر ساحت او قبه نه چرخ حبابی

خیاط ازل دوخته از جامه نه چرخ

جستند و ندیدند حوادث پی ملجا

چون درگه انصاف تو فرخنده مآبی

بدخواه تو گر مانده سلامت عجبی نیست