چون درگه انصاف تو فرخنده مآبی

خیاط ازل دوخته از جامه نه چرخ

بر قامت اقبال تو کوتاه ثیابی

جستند و ندیدند حوادث پی ملجا

بدخواه تو گر مانده سلامت عجبی نیست

اندر خور بادافره او نیست عقابی

تا نیز رخ حادثه در خواب نبیند